Nebak – Damascus – Jordaanse grens

Zondag 19 augustus 2007 Vanochtend stond ik vroeg op en wandelde rond de St. Aphrem Syrian Monastery met een theologische faculteit, een nonnenklooster, ontvangsthallen en kerken. Ik woonde daar de ochtenddienst bij. De prachtige liturgie van de Syrisch-orthodoxe rite werd opgeluisterd door een krachtige preek van de Patriarch die ondanks zijn hoge leeftijd nog erg scherpzinnig en vitaal is. Vader Tesfa Mariam, de monnik die met ons meereist, was uitgenodigd te concelebreren. Na afloop van de dienst gingen wij langs bij de Patriarch. Hij bleek heel goed Engels te praten en was aanwezig geweest bij het eerste Vaticaans Concilie, als toeschouwer. Hij maande ons ook moslims te betrekken in het Amen Ethiopia-initiatief en hij wenste ons al het goede met onze missie. Zonder te wachten op een rondleiding door het centrum, reden wij door Damascus en verder naar de Jordaanse grens. Daar aangekomen, bleek dat het te laat was om de vereiste formaliteiten te voltooien voor de invoer van onze auto’s naar Jordanië. Daarom moesten wij in een hotel aan de grens overnachten.

Syrische grens – Aleppo – Nebak

Zaterdag 18 augustus 2007 Met behulp van een agent, die achteraf een slimme vent bleek te zijn, waren alle visa en papieren (invoerrechten) voor de auto’s verwerkt en konden wij verder. Bij aankomst in Aleppo zijn we op zoek gegaan naar een hotel. Nadat we er verschillende bezocht hadden, kwamen we bij het Bushara Palace Hotel aan, een accommodatie in een iets vervallen wijk, maar een prachtstuk van Arabische architectuur en heel stijlvol ingericht met objecten vanuit de tradities van de verschillende etnische groeperingen van Syrië. Vandaag was de verjaardag van een lid van onze groep en wij zongen lang zal zij leven in de prachtige eetzaal van het Bushara Palace Hotel. Aansluitend reden wij naar Nebak, 80 kilometer voor Damascus, waar wij het klooster bezochten van Muse al Habashi in de bergen boven de stad. Het is een heel bijzondere plek midden in de woestijn, met een sfeer van stilte en eenvoud die heel aansprekend is. De stichter, Vader Paulo, is een charismatisch figuur, die heel boeiend spreekt over zijn visie van interreligieuze dialoog en verzoening. Het was precies 25 jaar na de stichting van het klooster en hij was erg blij een Ethiopische groep te mogen ontvangen. Er waren ook andere mensen die blij waren de groep te ontvangen, een islamitische familie uit de stad Nebak heeft de karavaan uitgenodigd om bij hen koffie te drinken. De man des huizes was een rijke ondernemer die in Riaad, Saoedi-Arabië werkt en een prachtig huis voor zijn familie in Nebak gebouwd heeft. Het was een heel hartelijke ontmoeting met aspecten van een praktische interreligieuze dialoog. Aansluitend begeleidden onze nieuwe vrienden ons naar Ma’arrat Seydnaya, een centrum van de Syrisch-orthodoxe kerk. Wij kwamen aan tijdens een muziekbijeenkomst in de tuin en luisterden naar verschillende Syrische gezangen in een vriendelijke en ontspannen sfeer, samen met de Syrisch-orthodoxe Patriarch.

Antakya – Syrische grens

Vrijdag 17 augustus 2007 Vanochtend vroeg zijn we in Antakya aangekomen. De stad is het Bijbelse Antiochia, bekend van de handelingen van de Apostelen en een van de belangrijkste Patriarchaten of centra van het vroege christendom. Zuster Barbara, een Duitse, die al jarenlang in deze stad woont en lid is van de stichting Pilgrimage of Trust, ontving ons in een beeldschoon traditioneel huis, met kamers en verdiepingen rond een hof, erg stijlvol ingericht met inheemse stoffen en meubels. Nadat wij ons daar gesetteld hadden, bezochten wij de kerk van de heilige Petros, oorspronkelijk een grot waar de eerste Christenen bijeenkwamen voor gebed en diensten. Aansluitend was er gelegenheid voor uitwisseling met de Pilgrimage of Trust, tijdens een korte bijeenkomst met lezingen en liederen van verschillende tradities, in aanwezigheid van de kerngroep van vrouwen en gasten uit verschillende geloofsovertuigingen. De ochtend werd afgesloten met een gezamenlijke lunch. Versterkt reisden wij verder naar de Syrische grens. Wij bleven daar van 3.00 uur ‘s middags tot na middernacht.

Ankara - Antakya

Donderdag 16 augustus 2007 Vroeg in de ochtend woonden wij de mis bij met de paters Jezuïeten in hun kapel in een Frans diplomatiek gebouw. Het was ontroerend met hen te bidden en iets over hun werkzaamheden te horen. Die avond hadden wij weer een lange reis en kwamen eindelijk vroeg in de ochtend in Antakya aan.

Istanbul - Ankara

Maandag 13 augustus 2007 In de ochtend verlieten wij het mooie Daphis Hotel bij de Gouden Hoorn en gingen naar een ontvangst met de Turkse Schrijvers en Journalisten Unie. Zij vertelden ons over hun inzet voor interreligieuze dialoog en over de huidige stand van zaken in Turkije. Het was een echte inspiratie hen te ontmoeten in het Amen Ethiopia-initiatief en te zien hoe deftig zij omgingen met onderwerpen die verwant zijn aan de doelstellingen van ons project. Een lid van die organisatie begeleidde ons naar de Aya Sofia, vroeger de belangrijkste en prachtigste kerk van het Byzantijnse Rijk en intussen een museum, en naar de delicaat versierde Blauwe Moskee. Wij hadden ook een erg vriendelijke ontmoeting met de onder-Mufti van Istanbul, die ons Amen Ethiopia-lied beantwoordde met recitaties uit de Koran over vrede en verzoening. Laat in de nacht, na een vermoeiende reis, kwamen wij in Ankara aan. De volgende anderhalve dag hebben we grotendeels besteed aan pogingen om verschillende visa te regelen.

Aankomst in Istanbul

Zondag 12 augustus 2007 De volgende dag kregen wij eindelijk de nodige visa, na veel moeite, wat onzekerheid en een heel lange wachttijd. Daarna mochten wij verder reizen naar de Turkse grens. Dit keer ging het goed en wij reden door naar Istanbul. Het verschil in taal en de aanwezigheid van moskeeën in plaats van kerken toonden aan dat wij buiten het bekende Europese cultuurgebied waren. In de tussentijd had de rest van de groep die al in Istanbul was, de oecumenische patriarch ontmoet op het Phanar, het Grieks-orthodoxe centrum bij de Bosporus. Het was een korte maar hartelijke ontmoeting, de deelnemers waren onder de indruk van de scherpe zintuigen van de oecumenische patriarch en van zijn kennis over actuele zaken. Wij waren zelf pas laat in de avond aangekomen, dus hebben wij deze ontmoeting moeten missen. Het hotel waar we verbleven, bij de Phanar, was ontzettend mooi, een juweel van oud-Ottomaanse architectuur, het was precies zoals ik mij Istanbul altijd had voorgesteld.

Athene

Zaterdag 11 augustus 2007 Vanochtend kregen we bezoek van Vader Gabriël Papolou, Secretaris voor Interkerkelijke en Interreligieuze Verhoudingen van het Grieks-orthodoxe patriarchaat van Athene. Hij was een erg vriendelijk en charismatisch individu. Hij legde ons uit hoe de Grieks-orthodoxe kerk een van de stichters van de Wereldraad van Kerken is geweest en hoe zij streeft om een duidelijk getuigenis van het geloof te geven in Europees verband. Hij herhaalde dat zijn kerk geloofde in tweezijdige verrijking door samenwerking met andere christelijke kerken. Hij vertelde ook iets over de geschiedenis van de Grieks-orthodoxe kerk, over hoe zij pas in 1850 autonoom werd, na de onafhankelijkheidsstrijd met het Ottomaanse Rijk. Vader Gabriël nam ons mee naar de Patriarchale Kathedraal van Athene. Van binnen is dit een wat duister en mysterieus gebouw, met een duidelijke rococo-invloed vanwege haar Oostenrijkse architect. Wij kregen een rondleiding in de crypt, die eigenlijk nog niet toegankelijk is voor bezoekers. Tussen de kruizen, kelken en andere waardevolle objecten was er een opvallend grote icoon van Paulus op de Areopaag, de plaats van het altaar van de onbekende God, waar hij als eerste had gepreekt. De Areopaag was de laatste plek die wij bezochten in Athene. Vader Gabriël legde uit wat de betekenis is van de Areopaag, de eerste plek in Europa waar het evangelie vrede, liefde en verzoening gepreekt was op het Europese continent. Wij bewonderden de Acropolis van een afstand en begonnen meteen aan de reis naar de Turkse grens. Het wordt ons langzamerhand duidelijk dat wij de Europese Unie gaan verlaten en dat we meer problemen zullen krijgen met de overgang van het ene land naar het andere. Inderdaad kregen wij veel problemen bij de Turkse grens. Twee leden van onze groep met Ethiopische paspoorten mochten niet door. Wij besloten om te proberen visa te krijgen bij de Turkse ambassade in Kometini, een stad in de buurt. Daar bleek dat de auto die terug moest op mijn naam ingeschreven stond en ik moest ermee terug, terwijl de anderen naar Istanbul verder reisden.

Bari - Athene

Vrijdag 10 augustus 2007 Na een ontspannen nachtrust op de boot, was er in de ochtend ruim tijd om op het dek te zitten en te genieten van de zon en de heerlijke tocht langs de Griekse eilanden. Bij ieder eiland dat aangedaan werd, verlieten horden toeristen de boot en kwamen weer nieuwe toeristen aan boord. Iets na de middag kwamen wij in Patras aan en reisden wij langs pittoreske dorpjes met versierde witte kerken van de Orthodoxe kerk. Een paar uur later kwamen we aan in Athene en vonden een mooi hotel in het centrum van de stad. De meeste leden van de groep waren nog nooit in Athene geweest en waren blij voor de gelegenheid deze bruisende metropool te leren kennen.

Rome - Bari

Donderdag 9 augustus 2007 Vroeg in de ochtend vertokken wij uit het Kapucijnenklooster, nadat we afscheid hadden genomen van Pater Daniel Assefa en zijn overste, de verantwoordelijke van het huis. Wij stopten in het centrum van Rome om een interview te geven bij Radio Vaticaan en kochten de laatste editie van Observatore Romane, met daarin een foto van Abba Tesfa Mariam en Abba Petros Berga samen met de Paus. Een orthodoxe diaken, Amaha, heeft zich ook gevoegd bij de groep en wij moesten zijn spullen ophalen. Na deze laatste tussenstop waren wij eindelijk klaar om te vetrekken richting Bari. Wij reden eerst naar Napels en van daaruit direct verder naar de haven van Bari. We hadden nauwelijks tijd om naar de heilige Sint Nicolaas van Smyrna te zwaaien, toen wij zijn graf passeerden en we waren nog geen 20 minuten op de boot voordat het vertrok richting Patras.

Rome - ontmoeting met de Paus

Woensdag 8 augustus 2007

We moesten vanochtend vroeg opstaan en reden in twee auto’s naar het Vaticaan, waar wij Mgr. Johan Bonni ontmoetten en door hem begeleid werden naar onze plaatsen vooraan in de grote ontvangsthal, naast de Sint Pieter. Er waren groepen mensen uit de hele wereld. Het meest opvallende was een groep Koreaanse kinderen in traditionele klederdracht. De meisjes hadden allen een hoofdtooi om met metalen versieringen die glinsterden toen zij bewogen. Iedereen jubelde toen de Paus binnenkwam en zich toonde voor de natuurhouten wandversiering met een afbeelding van de verrezen Christus. Er volgden lezingen in verschillende talen uit de eerste brief tot Timotheos, met een oproep om het goede gevecht van het Geloof voort te zetten. De Paus heeft een betoog gehouden over de grote heilige theoloog en dichter van het vroege christendom, Gregory van Nasiantz in Cappadocië. Hij onderstreepte dat theologie meer een menselijke reflectie is, die zou voortvloeien uit een leven van gebed en devotie. Hij vroeg ons om ons te laten bewegen door de schoonheid van de gedichten van de Heilige Gregory. Na de audiëntie kwam de Paus heel dichtbij. Hij groette leden van onze groep en sprak met hen. Het was een heel ontroerend moment voor ons.

Later in de namiddag gingen wij naar de Sint Sebastiaan Catacomben iets buiten de stad. We zagen hier een duidelijk contrast met de pracht en praal van de Pausen. Het was goed om eraan herinnerd te worden dat het christendom in Rome begonnen is als een vervolgde minderheid. De eerste christenen hadden het moeilijk, maar volhardden dankzij hun sterke geloof. De leden van de Amen Ethiopia-reis moeten op een vergelijkbare manier offerbereid zijn en hun doel goed voor ogen blijven houden.

Rome

Dinsdag 7 augustus 2007 Mgr. Johan Bonni, een Vlaamse priester en verantwoordelijk voor de Pauselijke Raad voor Oecumenische Dialoog, heeft ons vriendelijk ontvangen. Hij gaf een heel leerzaam overzicht van de activiteiten van het centrum, de verhouding met de Pauselijke Raad voor Interreligieuze Dialoog – die zich bevindt in hetzelfde complex – en het beleid van het Vaticaan tegenover de Ethiopisch-Orthodoxe kerk en andere kerken. Hij heeft duidelijk gemaakt hoe belangrijk de Ethiopisch-Orthodoxe kerk is in de ogen van het Vaticaan, vanwege het feit dat zij de tweede grote Orthodoxe kerk is (na de Russisch-Orthodoxe kerk). Ook vanwege haar positie als oudste kerk in Afrika, haar behoud van oude tradities en de rijkdom van de christelijke cultuur op een bijzonder integere manier, en haar strategische ligging tussen christelijke en islamitische werelddelen. Hij zei dat kerken onder de voorvechters voor vrede zijn, wegens hun geloof in Gods verlossende liefde voor de mensheid. Die moet concreet getoond worden, anders blijft het poëzie. Volgens Mgr. Johan Bonni is religie vaak misbruikt en moeten wij ervoor zorgen dat zij haar oorspronkelijke taak terugkrijgt als werktuig voor vrede. Wij moeten kloven overbruggen door gemeenschappelijke feesten te vieren en de rijkdom van de verschillende religieuze culturen te laten zien en bewonderen. De ontmoeting met enkele mensen en groepen zijn kleine steentjes die er toe leiden dat een brede beweging op gang gezet wordt. Het meest verheugende moment in het betoog van Mgr. Johan Bonni, was toen hij vertelde dat wij de volgende ochtend de paus zouden ontmoeten bij een Pauselijke audiëntie. Hij zou ervoor zorgen dat wij op de eerste rij zouden kunnen zitten. Abune Joseph, bisschop van de Ethiopisch-Orthodoxe kerk te Rome, was meegekomen, samen met een van zijn diakenen. Hij hield een korte toespraak waarin hij onderstreepte hoe goed de samenwerking tussen de Ethiopisch-Orthodoxe en de Katholieke kerk in Rome is. Aansluitend hebben wij samen met hem een maaltijd gebruikt in een Eritrees eethuis. Alle Orthodoxe pelgrims vastten, dus het was hun eerste maaltijd van de dag. Daarna was er gelegenheid om inkopen te doen en de stad te bekijken.

Rome

Maandag 6 augustus 2007 In de ochtend zijn enkele leden van onze groep naar de ambassade gegaan. ’s Middags heeft Abba Teshome ons begeleid naar het Ethiopische College in de tuin van het Vaticaan. Hij gaf onder andere uitleg over de verhouding tussen Ethiopië en Rome en hoe het College tot stand is gekomen. Na een thee- en koffiepauze in het refectorium van het College zijn wij naar de Sint Pieter gegaan. We hebben het prachtige interieur kunnen bewonderen. Voor velen was het een eerste ontmoeting met de pracht en praal van de Pausen. Na de avondmaaltijd in San Lorenzo da Brindisi was er een bijeenkomst in de frisse lucht van het hof van het klooster. Iedereen heeft zich voorgesteld aan de aanwezige fraters – onze gastheren – en iets over zichzelf verteld. Het was de vooravond van de ‘Filsetta’, de vastenperiode, en de dag voor een bezoek aan de Pauselijke Raad voor Oecumenische Dialoog. Er was veel discussie over de precieze aard van de oecumenische en interreligieuze doelen van de reis. Daardoor bleven wij tot laat in de nacht bij elkaar, onder de sterrenhemel.

Rome

Zondag 5 augustus 2007 Afgelopen vrijdag hebben we Genève verlaten. Na een lange en enigszins vermoeiende reis, die ons ook langs Milaan bracht, zijn we uiteindelijk aangekomen in Rome. In deze mooie historische stad hebben wij vandaag de heilige liturgie bijgewoond, in de kerk van de Ethiopisch-Orthodoxe gemeenschap te Rome. Aartsdiaken Kifle Assefa en monnik priester Abba Tesfa Haile Maryam zijn voorgegaan in de viering. Abba Tesfa heeft aansluitend de preek gehouden, waarin hij ruim aandacht gaf aan het Amen Ethiopia-initiatief en het belang van solidariteit en interreligieus begrip op de vooravond van het Ethiopische millennium. Hij heeft ook gesproken over vasten en de verering van Maria, omdat het net voor het begin van de ‘Filsetta’ vastentijd was, een periode van 15 dagen voor het ter hemel nemen van Maria. Bisschop Jozef van de Ethiopisch-Orthodoxe gemeenschap heeft de groep pelgrims heel hartelijk ontvangen, betuigde steun aan hun doelen en nodigde ons allen uit om een maaltijd te nuttigen na de liturgie. We zaten buiten op stoelen in een smalle steeg, zoals gebruikelijk is in Rome en er was een goede sfeer onder de aanwezigen. Aansluitend hadden we de gelegenheid om enkele van de bekende kerken van Rome te bezoeken, zoals de basiliek van Maria Maggiore, waar een Mariabeeld te zien is dat een heel grote invloed heeft uitgeoefend op de Ethiopische kunst. Enkele leden van de plaatselijke Ethiopische gemeenschap, waaronder iemand die meer dan dertig jaar voor de Voedsel- en Landbouworganisatie van de Verenigde Naties gewerkt had, heeft de groep begeleid naar een Ethiopisch eethuis, waar mogelijkheid was voor een boeiende uitwisseling van gedachten. Daarna was het tijd om ons terug te trekken op onze overnachtingsplek, het internationaal college San Lorenzo da Brindisi. Dit is een ruim complex in een gebied met weinig bewoners, iets buiten de stad. Het biedt rust en stilte en de mogelijkheid om zich te herstellen na de lange reis.

Bezoek aan de Wereldraad van Kerken, Genève

Vrijdag 3 augustus 2007 De zon komt tevoorschijn op de ochtend van de zesde dag, de pelgrims verlaten het John Knox centrum en we gaan in goede stemming naar het hoofdkantoor van de Wereldraad van Kerken – World Council of Churches (WCC). Wij worden ontvangen door verschillende stafleden, onder andere Dominee Theodore Gill, de senior redacteur van WCC-publicaties. Hij verzorgt een rondleiding door het WCC-complex. Hij schenkt vooral veel aandacht aan de kerk en probeert daardoor verschillende aspecten van de werkzaamheden van de WCC duidelijk te maken. Hij vertelt hoe de beweging in het water bij een Byzantijns mozaïek van de doop van Christus, herhaald is in de versiering van de vloerbedekking. Dit zou aangeven hoe de doop hetgeen is dat alle christenen verenigt. Het vormt de ‘rite de passage’ voor opname in de kerk. Hij legt uit dat het mahonie houtwerk door de kerk van Ghana gegeven is, de Orgel door de Oostduitsers, en hoe de vorm van het dak herinnert aan de bijbelse tempel. Het hoogtepunt van deze dag is ongetwijfeld de ontmoeting met de secretaris generaal van de Wereldraad van Kerken, de Keniaan Samuel Kobia. Na een ronde met introducties geeft de groepsleider, Abba Petros Berga, een kort maar krachtig overzicht van de doelen van het Amen Ethiopia-initiatief. Daarop maakt de secretaris generaal van de WCC, Samuel Kobia, wat opmerkingen. Hij onderstreept vooral hoe belangrijk het is om leven in zijn eigen waarde te bekrachtigen. Dit is kenmerkend voor de Ethiopische geschiedenis. Hij spreekt van de noodzaak voor gerechtigheid en vrede, die alleen gerealiseerd kunnen worden door het ontstaan van een omgeving, waarin allen kunnen deelnemen. Hij herhaalt hoe belangrijk het is Afrikaanse waarden te handhaven in hun volledige authenticiteit, om te verhinderen dat men met geleende werktuigen werkt. Samuel Kobia benadrukt dat diversiteit een kracht is en dat de waardigheid van verschil belangrijk is voor het gehele Afrikaanse continent. Dit maakt, volgens de heer Kobia, onderdeel uit van een model voor de verandering in houding. Aansluitend hebben we gelegenheid om de verantwoordelijke van het Afrika Bureau van het WCC, Dominee André Karamaga, te ontmoeten. Vervolgens geven Christine Chaillot en Vader Benedikt, de vertegenwoordiger van het oecumenische Patriarchaat in Istanbul, kort maar heel interessant uitleg. Daarna vertrekken de pelgrims richting Milaan en Rome.

Bijzondere ontmoetingen in Genève

Donderdag 2 augustus Vandaag is alweer de vijfde dag van de reis. In de ochtend zijn we vereerd door een bezoek van Christine Chaillot, auteur van verschillende boeken over Orthodoxe kerken, en Dr. Melaku Kifle, een van de belangrijkste vertegenwoordigers van de Ethiopisch-Orthodoxe kerk in Genève. Zij hebben ons geadviseerd over mogelijk nuttige contacten en hebben geprobeerd om verschillende belangrijke mensen per telefoon te bereiken. ‘s Middags hebben we een bezoek gebracht aan het hoofdkantoor van de Verenigde Naties in Genève, ondanks de hevige neerslag. Voor de meeste deelnemers is het een heel indrukwekkende belevenis om de historische gebouwen en zalen te zien waar zoveel van de pogingen om de wereldvrede te verzekeren, ondernomen worden. De vredeswens van de Verenigde Naties en het Amen Ethiopia-initiatief hebben duidelijk veel met elkaar te maken. Aansluitend is er een kort bezoek geweest aan het hoofdkantoor van het Internationale Rode Kruis en de Rode Halve Maan, en een ontvangst met een maaltijd in de kerk van de Ethiopisch-Orthodoxe gemeenschap te Genève. Dr. Melaku Kifle gaf een hartverwarmende toespraak, waarin hij zei dat het Amen Ethiopia initiatief juist de kern van de huidige problemen in Ethiopië aanpakt. Hij vond het bijzonder belangrijk om eenheid in diversiteit te erkennen en zei dat hij als Amhaarse trots was op zijn etnische identiteit. Hij hoopt dat Oromos en anderen op dezelfde manier trots op hun identiteit zijn. Hij heeft de plaatselijke monnik-priester geprezen vanwege zijn vermogen de verschillende talen van Ethiopië te gebruiken en daardoor de etnische en andere spanningen te overstijgen. Abba Tesfa Mariyam, een van de vredesreizigers, heeft een opbouwend betoog gehouden waarin hij de doelen van de reis verduidelijkte en een oproep deed aan iedereen om zich in te zetten en te engageren om dit project succesvol te maken.

Königstein - Genève

Woensdag 1 augustus Vanuit Königstein reizen wij verder naar Genève, door een heuvelachtig landschap dat steeds bergachtiger wordt, naarmate wij dichter bij de Zwitserse Alpen komen. De sfeer in Genève is heel carnavalachtig vanwege de viering van de Zwitserse nationale dag; onafhankelijkheidsdag. De volgende twee nachten verblijven wij in het John Knox centrum, een ontvangsthuis van de Zwitserse gereformeerde kerk, dat bestaat uit een traditionele Zwitserse chalet, dat op een heel kunstzinnige manier vergroot is, waardoor het een ruim complex geworden is. Het herbergt studenten en deelnemers aan conferenties en andere evenementen bij de Wereldraad van Kerken, dat zich op korte afstand van dit complex bevindt. Velen van de groep hangen op het terras van het hotel, en kijken naar het vuurwerk, dat een karakteristiek onderdeel van de onafhankelijkheidsviering vormt. Wij zijn ook verblijd met een bezoek van de plaatselijke Ethiopisch-Orthodoxe pastoor Abba Haile Giorgis.

Keulen - Bonn - Frankfurt - Königstein

Dinsdag 31 juli 2007 In de vroege ochtend gingen we langs bij de Ethiopisch-Orthodoxe kerk in Keulen, waar wij ontvangen werden door Aartspriester Me’erawi Tebege. Hij onderstreepte de vele jaren van nauwe samenwerking tussen de Ethiopisch-Orthodoxe kerk en de katholieke en protestantse kerken in Duitsland waarbij de orthodoxe kerk snel een eigen infrastructuur heeft kunnen oprichten, veel sneller dan mogelijk geweest zou zijn zonder oecumenische samenwerking. Hij vond dat het Amen Ethiopia initiatief heel noodzakelijk is in de huidige situatie in Ethiopië en was erg onder de indruk van het gevoel van eenheid en solidariteit onder de deelnemers. Vanuit Keulen ging de pelgrimstocht verder naar Bonn, het hoofdkwartier van Deutsche Welle, die ook een afdeling heeft voor uitzendingen in de Amhaarse taal. Terwijl de helft van de groep koffie dronk in de stijlvolle eetzaal van het voormalige Parlementsgebouw, werden anderen geïnterviewd, en is er een opname gemaakt van het Amen Ethiopia-lied. Na dit bezoek reden wij door naar Frankfurt. Op de avond van de derde dag was er een receptie in een grote zaal van een jeugdcentrum, georganiseerd door de Ethiopische gemeenschap in Frankfurt. Ondanks de late aankomst, is de groep heel hartelijk ontvangen en het was een goede gelegenheid om de boodschap door te geven. Aansluitend reisden we verder naar Königstein, waar wij werden ontvangen in het centrum van Kerk in Nood. Een van de auto’s die de vredeskaravaan gebruikt, is gedoneerd door Kerk in Nood. De organisatie is heel actief in Ethiopië onder Orthodoxen zowel als Katholieken. Er was een mooie uitwisseling van ideeën en informatie tussen de medewerkers van Kerk in Nood en de deelnemers van de Amen Ethiopia-groep, tijdens het avondeten. Leden van de plaatselijke Ethiopische gemeenschap kwamen ook om met de groep samen te zijn en over de doelen van de reis te horen.

Brussel - Keulen

Maandag 30 juli 2007 Vanochtend was de groep bij verschillende ambassades langsgegaan om visums te regelen. De hele groep was uitgenodigd om binnen te komen bij de Ethiopische ambassade en er was een hartige dialoog over de doelen van de reis, in aanwezigheid van de assistent van de ambassadeur en de eerste secretaris. De twee laatstgenoemden hebben hun steun betuigd voor het Amen Ethiopia project en de noodzaak van vrede en verzoening op de vooravond van de Ethiopische Millenniumviering. Vanuit Brussel reisde de vredeskaravaan verder richting Keulen, waar zij onthaald werden met een speciale rondleiding in de Dom te Keulen. Vooral kregen zij uitzonderlijke toegang tot het heiligdom, met het schrijn van de Drie Wijzen uit het Oosten, en het was mogelijk om een zegen te ontvangen door daaronder door te gaan. Daardoor werden vele van de deelnemers herinnerd aan de Drie Wijzen en hun tocht op zoek naar de Prins van Vrede, en het gevoel van verband met de Drie Wijzen groeide. In de avond werden we ontvangen in het huis van de Witte Paters in Keulen, dat eigenlijk dient als een centrum voor Afrikaanse geestelijken tijdens hun studie in Duitsland. De Afrikaanse kunstwerken en informatieaffiches dienden om te laten nadenken over de betekenis van de Pelgrimstocht van de vrede, niet alleen voor Ethiopië maar voor heel Afrika.

Den Haag - Brussel

Zondag 29 juli 2007 De eerste halte onderweg was Brussel. Pax Christi België en de plaatselijke Ethiopisch-Orthodoxe Kerk, onder leiding van Kessis Mezgebu, hadden een gemeenschappelijk programma georganiseerd in de Kerk van Onze Vrouw van Eeuwige Bijstand. Het interieur van de kerk betuigde van een grote inzet voor interreligieuze dialoog en vredesactivisme in de loop van de jaren. Onder andere waren er groene en blauwe vaandels met teksten in het Arabisch en het Hebreeuws, en een grote kandelaar met het woord vrede in verschillende talen, ook in het Amhaars. Abiye Yassin, Voorzitter van de Ethiopisch-Islamitische Raad van West-Europa, heeft een hartverwarmend betoog gehouden over het verband tussen Islam en vrede, waarin hij veel steun voor het Amen Ethiopia initiatief betuigde. Zijn inzet was verder ondersteund door een Amerikaans-Ethiopische islamitische academicus, professor Mohammed Moeen, die heel boeiend was in zijn omgang met mensen. Na afloop van het programma hebben de deelnemers elkaar beter leren kennen tijdens een etentje in een ethiopisch restaurant. We overnachtten in een huis van Don Bosco iets buiten de stad.